بیست‌ونهمین نمایشگاه بین‌المللی الکامپ در حالی برگزار شد که تغییر ساختاری مشهودی نسبت به دوره‌های گذشته در فضای آن به چشم می‌خورد. سالن‌هایی که پیش از این محل تجمع استارتاپ‌های نوپا، تیم‌های جوان و ایده‌های تازه بودند، امسال کاملاً به تسخیر هلدینگ‌های بزرگ، پلتفرم‌های طلا، بانک‌ها و بخش‌های شبه‌دولتی درآمدند تا پرسش‌های جدی درباره سرنوشت زیست‌بوم نوآوری کشور شکل بگیرد.

این غیبت بی‌صدا و خالی ماندن دست بخش خصوصیِ کوچک، حاصل هم‌زمانی و هم‌افزایی چندین بحران سنگین طی یک سال گذشته است. فشار انباشته ناشی از سایه جنگ، تورم کمرشکن و قطعی یا اختلالات مداوم اینترنت، بیشترین ضربه اقتصادی و عملیاتی را به بدنه نحیف کسب‌وکارهای نوپا وارد کرد. برخلاف هلدینگ‌ها و مجموعه‌های متصل به منابع بانکی و رانت‌های دولتی، این استارتاپ‌ها از تاب‌آوری و پشتوانه مالی کافی برای دوام آوردن در برابر این حجم از چالش‌های زیرساختی برخوردار نبودند.

در نتیجه این فشارهای بی‌سابقه، بخش قابل‌توجهی از بنیان‌گذاران و نیروهای متخصص کلیدی یا مسیر مهاجرت را پیش گرفتند یا به دلیل نبود چشم‌انداز روشن، ناچار به تعطیلی و انحلال کسب‌وکار خود شدند. تعداد محدودی از تیم‌های باقی‌مانده نیز برای فرار از فروپاشی مطلق، هویت مستقل خود را واگذار کرده و در بدنه هلدینگ‌های بزرگ‌تر ادغام گردیدند. در نهایت، الکامپ امسال به‌جای آنکه ویترینی برای رقابت ایده‌ها و رشد نوآوری باشد، به نمایشی تلخ از غلبه سرمایه‌های ساختاری و حذف بی‌صدای تیم‌های نوپا در مواجهه با بحران‌های اقتصادی و ارتباطی تبدیل شد.